|
Менск, 2007. — 156 с.
У кніжцы:
Адамовіч
Анемпадыстаў
Арлоў
Бабкоў
Бартосік
Ваньковіч
Камоцкая
Канавальчык
Кашкурэвіч
Корань
Кульлінковіч
Пазьняк
Пушкін
Севярынец
Скарына
Сыс
Шушкевіч, а таксама:
землякі, зямлянкі, выкладчыкі БДУ, мянты, псыхі, работнікі СМІ, пэнсіянэркі, бізнэсоўцы, прадавачкі, мытнікі, памежнікі, таксісты, бэпээсэмаўцы, эмігранты, Вяроўкін, Андрыеўскі, сябры БХК, літаранцы, палякі, украінцы, латышы, шатляндцы, габрэі, літоўцы, расейцы, мастакі, музыкі, барды, тэатралы, кулінары, студэнты і, вядома ж, дзеці.
"Гэта альтэрнатыўная гісторыя найноўшай Беларусі, распаведзеная за сяброўскай бяседай", – так паўжартам тлумачыў аўтар знаёмым, якія пыталіся, пра што кніжка. А дакладней, гэта невялікія фрагмэнты гісторыяў канкрэтных людзей. Большасьць сабраных тут фрашак зьвязаныя з выпіўкай. Але кніжка ня ёсьць одай Бахусу. Гісторыі, распаведзеныя ў фрашках, не пра алькаголь, а пра людзей.
Аўтар малюе карціну жыцьця беларусаў новай эпохіі – эпохі Незалежнасьці.
Сьмешныя па форме, фрашкі – анэкдоты з жыцьця – закранаюць сур’ёзныя тэмы ўзаемадачыненьня творцы і ўлады, паўстаньня беларускй мовы як элітарнай, а не калхознай, зьяўленьня новай генэрацыі, для якой ідэя беларушчыны – не лубок, а спосаб самаідэнтыфікацыі ў прасторы і часе.
"Фрашкі да пляшкі" можна чытаць як ураздроб, гэтак адным цэлым тэкстам, які можна назваць эсэ, а можна – прыгодніцкім раманам.
Болей – на сайце kviat.org.
|