|
Вільня: Інстытут беларусістыкі, 2007. — 314 с. — (Кнігарня "Наша Ніва").
У гэтай кнізе сабраныя лісты, якія Павал Севярынец ад верасьня 2005 да ліпеня 2007 году дасылаў у "Нашу Ніву" з Малога Сітна — месца сваёй ссылкі.
Прадмова
Калі Андрэй Дынько прапанаваў мне штотыдня пісаць у "Нашу Ніву" нататкі з "хіміі", сьпярша здалося: два гады? Кожны тыдзень? Немагчыма. Занядбаная вёсачка на мяжы з Расеяй, сярод лесу — пра што?..
Зараз праз два гады сьведчу: кожная беларуская вёска (ужо ня кажучы пра мястэчка ці горад) вартая шматтомніка. Уся глыбокая Беларусь дагэтуль застаецца вялікай таямніцай. Ведаю: і тое, што Сітна згадваецца ў Бібліі, і тое, што найважнейшыя падзеі беларускай гісторыі дзівосным чынам праходзілі праз гэты лясны куток, і тое, што зараз у ім, як у кроплі, адлюстраваліся боль і надзея краіны, — не выпадкова.
Дзякую Богу за гэтае выпрабаваньне: Госпад найлепш ведае, дзе нам трэба быць. Дзякую за ўмацаваньне ў веры, за гарт, досьвед беларускай салідарнасьці, 1,5 тысячы "лістоў у лес" і больш як пяцьсот наведнікаў. Дзякую рэдакцыі "Нашай Нівы", чытачам, бацькам, сябрам і, канечне, самім сіценцам, такім мілым і такім няшчасным, пра якіх напісаў далёка ня ўсё.
"Лісты зь лесу" — спроба знайсьці беларуса ў гушчары ягонай душы. Спроба дагрукацца да Бога ў глухім, дрымучым, дрымотным сэрцы Эўропы.
Таму сярдэчна запрашаю ў беларускі лес.
|
Айчынная публіцыстыка
