|
Эсэ, публіцыстыка. — Мінск: Кнігазбор, 2009. — 360 с. — (Бібліятэка Саюза беларускіх пісьменнікаў "Кнігарня пісьменніка"; вып. 2).
ISBN 978-985-6930-32-7
У новую кнігу вядомага беларускага празаіка Віктара Казька ўвайшла эсэістыка і публіцыстыка апошніх гадоў. Вастрыня і надзённасьць, боль за родную зямлю і краіну, мову і культуру — адметнасьць і гэтага зборніка, і ўсёй творчасьці Віктара Казька.
ЗМЕСТ
Азвярэнне, амаль крамлёўская гісторыя
Дзікае паляванне каралёў сталіншчыны
Час пярэваратня, або Як я сыплю цукар
Сенакос у канцы красавіка
Terra incognita. Зона
Абуджэнне памяці
Каб жыта сеяць і жаць яго
Паміж цюленем і акрабатам, або Энергія надзеі
Гаючая вада — белы параход
Так на Беларусі хаваюць прарокаў
Зазірнуць у вочы свайму “Я”
Я вам ніколі не схлусіў
Наважуся на дапушчэнне, што творчасць В. Казька — прыклад дзіўнага міксу, сутыкнення высокага-элітарнага з калі не маскультам, то з пісаннем, што ад пачатку апелюе да люду паспалітага. Гэта добра відаць і на тэматычным узроўні (глабальныя пытанні светабудовы, што ўздымаюцца, так ці інакш завязаныя на лёсе “простага чалавека”, які ёсць пунктам адліку, цэнтрам гэтае светабудовы), і на лексічным (часам нават з адмыслова стылёва “заніжанай” лексікай).
З рэцэнзіі Анатоля Івашчанкі “Чытанне як праца”. Цалкам рэцэнзія ТУТ
|